ذكر خلافت معتز بيعت معتز زبير بن جعفر متوكل كه كنيه‌اش ابو عبد الله و مادرش يك كنيز رومى بنام قبيحه بود ، بيعت عام ، روز پنجشنبه سوم محرم سال دويست و پنجاه و دوم پس از خلع مستعين انجام گرفت . وصيف و بغا پيش او رفتند كه آنها را بمقامشان باز برد ، ولى همچنان بر ضد آنها كار ميكرد تا غلامان بشوريدند و بروز جمعه سلخ شوال دويست و پنجاه و سوم وصيف را بكشتند . پس از آن معتز در يكى از شبها كه از توطئهء بغا خبر يافته بود سوار شد تا او را از ميان بردارد و بغا به اطراف موصل گريخت . سپس با يك زورق كوچك از راه دجله بيامد كه تدبيرى بر ضد معتز كرده بود اما قضيه فاش شد و بر پل سر من رأى او را بگرفتند و بمعتز خبر دادند و بفرمود تا او را بكشتند ، در سلخ ذى قعدهء سال دويست و پنجاه و چهارم كشته شد و سرش را پيش معتز بردند . پس از آن صالح بن وصيف بر كارها تسلط يافت و تدبير امور با او شد . نيت او با معتز صاف نبود و خبر يافت كه معتز بر ضد او تدبير مىكند ، بدين جهت او را گرفت و سه روز مانده از رجب سال دويست و پنجاه و پنجم خلعش كرد و بروز سوم شعبان همانسال در بيست و چهار سالگى در سر من رأى كشته شد . خلافتش از خلع مستعين تا خلع خود او سه سال و شش ماه و بيست و چهار